W Sztokholmie zbiera się od czasu do czasu tzw. Rada Kultury Polskiej. Rada nie ma statutu, ani stałych członków. Nie jest więc formalną organizacją, a raczej czymś w rodzaju forum dyskusyjnego, na którym roztrząsane są aktualne problemy polonii szwedzkiej. Pierwotnie Rada miała koordynować terminy imprez urządzanych przez organizacje i agencje polonijne. Terminy imprez publikowane są następnie na stronie internetowej Poloniainfo.se współpracującej z Radą. Później posiedzenia przerodziły się w dość burzliwe dyskusje na rozmaite tematy.
Kto bierze udział w posiedzeniach? Niejako z urzędu prezesi lub w ich imieniu przedstawiciele organizacji polonijnych, szefowie agencji artystycznych, polonijni dziennikarze, a także osoby, które w danym momencie mają coś ważnego do powiedzenia na polonijnym forum. Rada ma bowiem charakter otwarty i na jej posiedzenia może przyjść praktycznie każdy, kto zechce się wypowiedzieć, mimo że nie jest na liście stale zapraszanych osób.
Posiedzenia Rady urządzane są rotacyjnie w lokalach udostępnianych przez rozmaite kluby, organizacje i instytucje polonijne i polskie, np. Instytut Polski w Sztokholmie. Pomysł wydawał się początkowo doskonały, gdyż gwarantował szeroki udział i aktywność wszystkich uczestników polskiego i polonijnego życia. Każdy kij ma jednak dwa końce. Polonia nie mówi po prostu jednym głosem, co jest jedną z jej zalet, ale często stanowi też przeszkodę np. w rokowaniach nad ustalaniem terminów imprez. Dochodzi do skrajnych przypadków, kiedy reprezentanci jednej grupy odmawiają udziału w posiedzeniach urządzanych w lokalu drugiej grupy...
I w tym momencie właściwie przekreśla się całą ideę funkcjonowania Rady Kultury. Jaki jest bowiem sens organizowania spotkań koordynacyjnych, na których nic skoordynować się nie da z powodu nieobecności osób urządzających właśnie jakąś imprezę polonijną, a odmawiających udziału w spotkaniu ze względu na mniej czy bardziej uzasadnione zastrzeżenia, czy wręcz wrogość do innych uczestników.
Nawet gdy uda się urządzić zebranie na neutralnym gruncie i tym samym zgromadzić dość szerokie grono uczestników, to spotkania mają tendencję do przeradzania się w coś, co Szwedzi określają jako „polski sejm”, z którego obrad nic właściwie nie wynika, a uczestnicy po wymianie swoich, często ostrych poglądów, opuszczają podenerwowani posiedzenia.
Co można w tej sytuacji zrobić? Można rozwiązać Radę ponieważ nie spełnia stawianych przed nią zadań i nie oszukiwać się, że coś się w ogóle robi, coś się koordynuje, nad czym się dyskutuje. Można też spróbować podporządkować działania Rady jakimś założeniom, które gwarantowałyby Radzie choćby minimalną skuteczność i powagę. Pierwszym krokiem w tym kierunku mogłoby być porozumienie się z Instytutem Polskim, aby stale udostępniał lokal na posiedzenia Rady. Po prostu, aby coś wspólnie ustalić, należy się spotkać. Dopiero potem, kiedy wszystkie zainteresowane strony spotkają się na neutralnym gruncie można myśleć o kolejnych krokach. Jeżeli to jednak się nie uda, to posiedzenia tzw. Rady Kultury nie mają najmniejszego sensu.
|
