• NumerEwidencyjnyPersonnummer

Numer ewidencyjny (Personnummer)

Numer ewidencyjny (personnummer), będący odpowiednikiem polskiego numeru PESEL, jest jednolitym narzędziem pozwalającym na jednoznaczne ustalenie tożsamości osób fizycznych. W obecnej formie numer ten występuje od 1967 r., niemniej już w roku 1947 wprowadzono system ewidencji oparty na dacie urodzenia oraz trzycyfrowej liczbie porządkowej urodzenia.

Wszystkie osoby wpisane do szwedzkiego rejestru ewidencji ludności otrzymują numer ewidencyjny. W niektórych przypadkach, taki numer mogą otrzymać również osoby nie figurujące w ewidencji.

Postanowienia dotyczące numeru ewidencyjnego zawiera § 18 ustawy o ewidencji ludności (1991:481).

Numer ewidencyjny jest dożywotni i nie ulega zmianie w razie przyjazdu lub wyjazdu ze Szwecji. Zmiana niezbędna jest jedynie wówczas, gdy przyznany numer jest nieprawidłowy.

Dziesięciocyfrowy numer ewidencyjny tworzą: data urodzenia, liczba porządkowa urodzenia z oznaczeniem płci oraz cyfra kontrolna.

Data urodzenia

Datę urodzenia podaje się za pomocą sześciu cyfr. Kolejność cyfr jest następująca: rok urodzenia, miesiąc, dzień. Zatem osoba o pierwszych sześciu cyfrach numeru ewidencyjnego 640823 urodziła się 23 sierpnia 1964 roku.

Liczba porządkowa urodzenia

Liczba porządkowa urodzenia jest trzycyfrową liczbą z przedziału 001-999. Liczby nieparzyste przyporządkowane są mężczyznom, natomiast liczby parzyste kobietom. Osoby urodzone tego samego dnia otrzymają różne liczby porządkowe. Dzięki temu numery ewidencyjne nie powtarzają się.

Nie jest istotne od jakiej cyfry rozpoczyna się liczba urodzenia. Od roku 1990 przydziela się liczbę losowo z serii wspólnej dla całego kraju. Wcześniej używano serii liczb przypisanej do danego województwa. Obecnie, jedyne informacje, które można wyczytać z numeru ewidencyjnego, to data urodzenia oraz płeć.

Pomiędzy datą urodzenia, a liczbą porządkową urodzenia znajduje się myślnik (-), który zamieniony zostaje na znak plus (+), gdy posiadacz numeru ukończył 100 lat.

Cyfra kontrolna

Ostatnia cyfra w numerze ewidencyjnym to cyfra kontrolna. Wprowadzono ją w roku 1967. Wyliczana jest ona automatycznie za pomocą daty urodzenia (sześć cyfr) oraz liczby porządkowej urodzenia (trzy cyfry). Przy komputerowym przetwarzaniu danych, za pomocą tej cyfry kontroluje się automatycznie, czy wszystkie pozostałe cyfry się zgadzają.

Przyznawanie numeru ewidencyjnego

Urząd Skarbowy przyznaje dziecku numer ewidencyjny w chwili jego rejestracji w lokalnym rejestrze ewidencji ludności. Numer ewidencyjny przyznawany jest również osobom, które decydują się zamieszkać w Szwecji, a którym wcześniej takiego numeru nie przydzielono.

W pewnych przypadkach, Urząd Skarbowy może przyznać numer ewidencyjny w celach innych niż zameldowanie. Może to być na przykład rejestracja podatkowa lub zapisanie do kasy ubezpieczeń osób, które nie zostaną wpisane do szwedzkiej ewidencji ludności. Od roku 2000 osoby takie otrzymują numer identyfikacyjny (samordningsnummer), który swą konstrukcją przypomina numer ewidencyjny, ale liczba, którą tworzą cyfry dnia urodzenia, jest zwiększona o 60.

Numery ewidencyjne oraz nazwiska posiadaczy tych numerów znajdują się w centralnym rejestrze referencyjnym. Rejestr ten nie zawiera danych dotyczących osób zameldowanych w Szwecji, które zmarły przed rokiem 1980.

Użyteczność numeru ewidencyjnego

Numer ewidencyjny znalazł szerokie zastosowanie jako narzędzie identyfikacji nie tylko w ewidencji ludności, ale również w innych dziedzinach życia, na przykład przy opodatkowaniu, w ubezpieczeniach powszechnych, przy rejestracji w ewidencji praw jazdy i paszportów, w szkolnictwie oraz jako numer poborowy.

Numer ewidencyjny używany jest również poza sektorem publicznym, m.in. w prowadzeniu działalności gospodarczej, rejestrach banków oraz towarzystw ubezpieczeniowych. Numeru ewidencyjnego używa się jako klucza przy przeszukiwaniu rejestrów osobowych, znajdujących się w systemie ADB, oraz jako element wspólny przy korzystaniu z kilku rejestrów równocześnie. Jedną z form współpracy kilku rejestrów, możliwej dzięki numerowi ewidencyjnemu, jest powiadamianie przez rejestr ewidencji ludności innych rejestrów osobowych w społeczeństwie o zmianie miejsca zamieszkania posiadacza numeru ewidencyjnego.

Numer ewidencyjny w systemie ADB

W systemie ADB numer ewidencyjny rejestrowany jest jako dwanaście cyfr, gdzie pierwsze dwie to stulecie, w którym osoba się urodziła. Może to być 18, 19 lub 20. Cyfry te zwykle nie są widoczne na wydrukach, zawarte są jednak w awizowaniu danych z ewidencji ludności do innych instytucji państwowych, poprzez tak zwany rejestr awizowy. Dodatkowe informacje na temat rejestru awizowego można znaleźć i zamówić w dziale ewidencji ludności Urzędu Skarbowego, pod nr telefonu 08-764 80 00 (centrala).

Cyfry oznaczające stulecie są szczególnie ważne w procesie zachowywania i opracowywania danych dotyczących numeru ewidencyjnego w rejestrach osobowych współpracujących z systemem ADB.

Przykład: numer ewidencyjny 640823-3234 osoby urodzonej 23 sierpnia 1964 roku zostanie zarejestrowany jako: 196408233234.

Instytucje państwowe, organizacje i przedsiębiorstwa, którym niezbędne są informacje o osobach urodzonych w XIX, XX i XXI wieku, powinny dostosować się do standardu obowiązującego w ewidencji ludności, jeśli nie stosują innego skutecznego sposobu rozróżniania numerów ewidencyjnych z różnych stuleci.

Broszura informacyjna Urzędu Skarbowego SKV 704, wydanie siódme. Opublikowano w marcu 1999 r.

Zródło http://www.skatteverket.se/download/18.deeebd105a602bfe38000315/70701_polsk.pdf